Muzeum w Oberstaufen (Bawaria)

Heimatmuseum "beim Strumpfar"

Budynek powstał w XVIII wieku; produkowano tam pończochy, potem przekształcono go na muzeum.

Ogród przy muzeum

Widok przez okno 

Obrazek miasta Oberstaufen z II połowy XVIII wieku

Model zamku w Staufen z roku 1755

Sypialnia:

Łoże z czepkami na poduszkach

W szafie

Pokój religijny:

Pokój muzyczny:

 Strych:

Powóz z łóżkiem

Sanie

Powozy

Obrazy władców Oberstaufen:

Piwnica:

Schody donikąd 

Wiersz o fantazji

Fantazja jako rzymskie bóstwo

Skrzydlata kobieta - personifikacja literatury

Johann Wolfgang Goethe
Moja bogini

Który z nieśmiertelnych powinien otrzymać najwyższą nagrodę?
Nie kłócę się z nikim,
Ale oddaję ją
Wiecznie ruchliwej,
Zawsze nowej,
Dziwnej córce Jowisza,
Jego rozpieszczonemu dziecku,
Fantazji.

Gdyż jej przydzielił wszystkie humory,
Które w przeciwnym razie
Zachowałby tylko dla siebie.
I raduje się on
Za swojej kabotynki.

Louis-Claude Vasse - Flora, 1764

Ona, różami uwieńczona,
Z liliowymi łodygami,
Po ukwieconych dolinach kroczy,
Letnim ptakom rozkazuje
I lekką, odżywczą rosę
Z kwiatów ssie
Pszczelimi klipami.

Portret młodej kobiety z kwiatami we włosach, XVIII wiek

Lub z rozwianymi włosy
I ponurym spojrzeniem
Z wiatrem gwiżdże
Przez kamienne ściany
I z tysiącem kolorów,
Jak poranek i wieczór,
Zawsze zmienna,
Jak spojrzenie Księżyca
Zdaje się śmiertelnym.

Élisabeth Vigée Le Brun - Anne jako Hebe, 1792

Niechaj wszyscy
Chwalmy Ojca!
Starego, wysokiego,
Który taką piękną,
Wieczną małżonkę
Śmiertelnym ludziom
Przydzielić raczył.

Elisabeth Vigee Le Brun - Portret księżniczki Karoliny z Lichtenstein jako Iris, 1793

Gdyż tylko nas
Z nią połączył
Niebieską wstęgą,
W radości i smutku,
Jako wierną małżonkę,
Nieustającą.

Jean-Martial Frédou - Niebieska wstążka, XVIII wiek

Wszystkie inne
Biedne istoty
Wielodzietnej
Żyjącej Ziemi,
Zmieniają się i karmią
W ponurej rozkoszy
I smętnych cierpieniach
W mgnieniu oka przemijającego,
Ograniczonego życia,
Pochylone pod jarzmem
Naturalnych potrzeb.

Gerard Rijsbrack - Polowanie na jelenia, II poł. XVIII w.

Nam jednak, radujcie się!,
Nie pożałował on
Swojej zręcznej,
Rozpieszczonej córki.
Obchodźcie się z nią delikatnie,
Jak z umiłowaną,
Dajcie jej honor
Pani domu!

François Boucher - Pani w jej łóżku dziennym, 1743

I żeby stara
Teściowa Wiedza
Łagodnej duszyczki nie obraziła!

 Jean Honore Fragonard - Bogini Minerva, 1772
(bogini wiedzy)

Lecz znam jej siostrę,
Starszą, prawomocną,
Moją cichą przyjaciółkę,
O, żeby najpierw
Ze światłem życia
Zwróciła się ku mnie
Szlachetna przewodniczka,
Pocieszycielka Nadzieja!

Angelica Kauffman - Portret Louisy Leweson Gower jako Spes (bogini Nadziei)

Niemiecka wersja:

Meine Göttin

Welcher Unsterblichen

Soll der höchste Preis sein?

Mit niemand streit' ich.

Aber ich geb' ihn

Der ewig beweglichen,

Immer neuen,

Seltsamen Tochter Jovis,

Seinem Schoßkinde,

Der Phantasie.

Denn ihr hat er

Alle Launen,

Die er sonst nur allein

Sich vorbehält,

Zugestanden

Und hat seine Freude

An der Törin.

Sie mag rosenbekränzt

Mit dem Lilienstengel

Blumentäler betreten,

Sommervögeln gebieten

Und leichtnährenden Tau

Mit Bienenlippen

Von Blüten saugen:

Oder sie mag

Mit fliegendem Haar

Mit düsterm Blicke

Im Winde sausen

Um Felsenwände

Und tausendfarbig,

Wie Morgen und Abend,

Immer wechselnd,

Wie Mondesblicke,

Den Sterblichen scheinen.

Laßt uns alle

Den Vater preisen!

Den alten, hohen,

Der solch eine schöne

Unverwelkliche Gattin

Dem sterblichen Menschen

Gesellen mögen!

Denn uns allein

Hat er sie verbunden

Mit Himmelsband

Und ihr geboten,

In Freud' und Elend

Als treue Gattin

Nicht zu entweichen.

Alle die andern

Armen Geschlechter

Der kinderreichen

Lebendigen Erde

Wandeln und weiden

In dunkelm Genuß

Und trüben Schmerzen

Des augenblicklichen,

Beschränkten Lebens,

Gebeugt vom Joche

Der Notdurft.

Uns aber hat er

Seine gewandteste,

Verzärtelte Tochter,

Freut euch! gegönnt.

Begegnet ihr lieblich,

Wie einer Geliebten!

Laßt ihr die Würde

Der Frauen im Haus!

Und daß die alte

Schwiegermutter Weisheit

Das zarte Seelchen

Ja nicht beleid'ge!

Doch kenn' ich ihre Schwester,

Die ältere, gesetztere,

Meine stille Freundin:

O daß die erst

Mit dem Lichte des Lebens

Sich von mir wende,

Die edle Treiberin,

Trösterin, Hoffnung!

Wiersz pasterski

Jean-Honoré Fragonard - Pasterka, XVIII wiek

Johann Wolfgang Goethe

Pasterski Lament (1804)

Wysoko na tamtej górze

Staję tysiące razy,
Pochylam się na mojej lasce
I spoglądam w dół na dolinę.

George Chalmers - Pasterka z krajobrazem, 1760

Potem podążam za pasącym się stadem, 

Które strzeże mój piesek.

Schodzę na dół,

Samemu nie wiedząc jak.

Madame Louise Suzanne Edmee Martel jako pasterka, połowa XVIII wieku

Tam znajduje się pięknymi kwiatami

Cała łąka zapełniona,

Zrywam je nie wiedząc,

Komu je podaruję.

Vigee Le Brun - Księżniczka Maria Cristina di Borbone, 1791

I deszcz, grzmot i błyskawice

Przeczekuję pod drzewem.

Tamte drzwi pozostają zamknięte.

Wszystko jest jednak marzeniem.

Sir Joshua Reynolds - Diana Sackville, XVIII wiek

Tęcza widniała 

Szczęśliwie nad tamtym domem,

Lecz wycofała się ona 

Daleko poza wieś.

Allart van Everdingen - Krajobraz wodny z tęczą, XVII wiek

Na zewnątrz wsi i dalej,

Możliwe, że aż ponad morze.

Przejdźcie, wy owce, przejdźcie.

Pasterzowi jest tak bardzo smutno.

 Charles Jervas - 'Lady Rachel Cavendish, Lady Morgan jako pasterka, 1730

Powyższy wiersz przetłumaczyłam (nie znalazłam żadnego tłumaczenia tego wiersza), poniżej znajduje się niemiecki oryginał. 

Wiersz w muzycznej wersji

Schäfers Klagelied

Da droben auf jenem Berge,

Da steh ich tausendmal,

An meinem Stabe gebogen,

Und schaue hinab in das Tal.

Dann folg ich der weidenden Herde,

Mein Hündchen bewahret mir sie,

Ich bin heruntergekommen

Und weiß doch selber nicht wie.

Da stehet von schönen Blumen

Die ganze Wiese so voll.

Ich breche sie, ohne zu wissen,

Wem ich sie geben soll.

Und Regen, Sturm und Gewitter

Verpass ich unter dem Baum.

Die Türe dort bleibet verschlossen;

Denn alles ist leider ein Traum.

Es stehet ein Regenbogen

Wohl über jenem Haus!

Sie ist aber weggezogen

Und weit in das Land hinaus.

Hinaus in das Land und weiter,

Vielleicht gar über die See.

Vorüber ihr Schafe, vorüber!

Dem Schäfer ist gar so weh. 

Suknia regencyjna (XIX wiek)

Czasy regencji w Anglii to lata 1811-1820. W 1810 roku król George III był tak chory, że uznano, iż jest niezdolny do rządzenia. Od 1811 roku władzę sprawował jego syn, George, jako regent; został on królem w 1820 roku, kiedy jego ojciec umarł.

Suknia wieczorowa, 1814

Gorset regencyjny

Szycie sukni regencyjnej

Wzór na suknię

Narysować elementy w odpowiednich wymiarach i wyciąć je
(na początku narysowałam to na papierze, a potem odrysowałam na materiale)

Zszyć je razem, oprócz miejsca, gdzie będą guziki

Doszyć ramiączka  w odpowiedniej długości

Doszyć guziki i zrobić z dziurki na nie z drugiej strony

Wyciąć rękawy;
miejsce, w którym są zaokrąglone nie może być krótsze niż obwód otworów na ręce 

Zszyć małe przerwy, które znajdują się przy krótszych bokach rękawów

Doszyć rękawy

Po przymierzeniu zszyć od środka rękawa nadmiar materiału

Dorobić paski na brzeg rękawów;
ich długość nie może być krótsza niż obwód ramienia

Gotowa górna część sukienki

Tył sukienki

Dolna część sukni;
zszyć wszystkie elementy razem, z tyłu nie zszywać do końca, tak żeby można było tą suknię założyć;
doszyć to to górnej części sukni

Do sukni doszyłam wstążkę koronkową

Bielizna

Wzór na halkę

Tylną (prostokątną) część halki zmarszczyłam i doszyłam wstążkę;
do przedniej części dodałam wstążkę bez marszczenia;
tylną wstążkę zostawiłam dłuższą, tak, żeby można było ją związać

Wykorzystałam starą koszulę nocną

Gorset kupiony w ciucholandzie

Sesja zdjęciowa